Pagina's

zondag 9 januari 2011

Zomaar

Tralala... Dit ritueel wordt té bekend. Eindelijk kleine Ella aan de borst of in slaap gekregen, en dan niet meer durven haar terug te leggen in de wieg uit angst dat ze weer wakker wordt en weer verder huilt. En noem het huilen maar gerust krijsen. Daar zit ik dan, met mijn wondertje op de arm, een kont die pijn doet van het verkeerd zitten en één arm vrij om te typen of te zappen. Wat een zoektocht hé, als je ziet dat je kleine hummeltje zo afziet en je er niks aan kan doen. Daar sta je dan... compleet machteloos.
Reflux was het, waardoor haar hele slokdarm was verbrand, ze teveel pijn had om goed te kunnen eten en daardoor veel huilde met momenten en afviel. Verschilende voedingsschema's, medicatie en talloze bezoekjes aan consultatiebureau en huisarts later, had ik het gehad. Ik kwam weer thuis met een nieuw voedingssschema(om en om borstvoeding/flesvoeding en weer nieuwe medicatie) en zag het echt niet meer zitten. Ik had zo sterk het gevoel dat als ik één keer de borstvoeding moest loslaten, we nog vele verder van huis zouden zijn en daar ging het nu wel op aan. Ik had al vaker eens een fles geprobeerd, maar op de momenten dat ze niet van de borst kon drinken van pijn, lukte een fles ook niet. En wanneer ze wel van de fles dronk, dronk ze zeker niet meer als aan de borst. Enfin, de kleine meid had geloof ik ook haar twijfels, want vanaf dat moment dat ze MOEST van de fles drinken, wou ze niet meer. Krijsen als ze dat ding ook maar zag. Op één dag tijd zijn  we twee keer andere spenen gaan bijhalen en nog lukte het niet. Dus iedere keer dan toch maar aan de borst, want dan dronk ze wel iets en was ze tenminste een paar minuutjes rustig.
Nuja, zo kon het toch niet meer?? Ik heb naar een kinderarts gespecialiseerd in voedingen gebeld en we konden gelukkig al direct 's avonds terecht. Hij oordeelde binnen twee minuten dat het geen reflux was maar waarschijnlijk koemelkallergie. Dus nu sta ik even op koemelkvrij dieet en nu hopen dat het beter gaat. Anders wordt het een gastroscopie volgende week en verder onderzoek. De eerste dagen waren veelbelovend. We hadden ons lachebekje terug! Nu van gisterenmiddag tot deze middag weer iets minder. Denk ik. Ik ben zo bang dat we nog niet de goeie oorzaak hebben en haar kunnen helpen, dat ik me er zot op staar. Wat is nog normaal baby-huilen en wat is teveel pijn? Ach ja, we zullen zien zeker. In ieder geval heeft het "gehoord worden" en een arts die er degelijk zijn werk van maakt, al geholpen. Ik heb weer hoop en daardoor weer energie om leuk met haar te spelen en te genieten. En wat is er veel om van te genieten...
Moeder worden is toch echt het mooiste en speciaalste wat je kan meemaken. Ik prijs me zo gelukkig dat we dit wonder hebben mogen meemaken. Mijn kleine meid, 12 weken oud. Ongelooflijk wat dat baasje al allemaal kan en hoeveel ze lacht ondanks alle pijn.
Maar ik ben dus al twaalf weken enkel bezig met activiteiten die ik met maar één arm kan verrichten. Dus weinig haken en knutselen, hoewel ik wel steeds meer ideëen krijg. Frustrerend :-p
Enfin, ik hoop dat het die koemelkallergie is en ze eindelijk geholpen is en geen pijn meer moet hebben. Mijn arme meisje toch. En misschien dat ze dan wat beter gaat eten en bijkomen, en misschien dat ze dan weer kan slapen en langer tussen voedingen laten. Wat moeten die kleintjes toch afzien :-(

1 opmerking:

  1. Oh jee meid, wat herkenbaar, hier ook zo een verhaal hoor, die arm is nog steeds lam soms ;)
    Het valt niet mee soms maar er is inderdaad zoveel om van te genieten, ik wens je alle energie die nodig is om nog meer te genieten!
    Groetjes, Anouska

    BeantwoordenVerwijderen