Pagina's

maandag 8 augustus 2011

Roofvogel...


En hoevaak het ook genieten is met zo een prachtige beestenbende... soms sta ja plots weer machteloos en verdrietig toe te kijken wanneer de dingen mis gaan.
Een roofvogel cirkelt al een weekje of twee boven onze tuin. Onze krielen zijn zoveel mogelijk opgehokt in een overdekte ren waar ze niet uitkunnen. Maar we hebben een hoop ontsnapkippen en alle moeders en kuikens lopen ook vrij. Alle grote kippen lopen in de wei bij de geiten, schaap en varken. Van deze laatste hoopten we dat die grote dieren de roofdieren wat op afstand zouden houden. Vorig jaar hield dat jammer genoeg een aanval van marters niet tegen en moesten we de wei omsluiten met een electrisch hek in de winter. Maar een net over een wei spannen gaat natuurlijk niet, en dan is het dus bang afwachten hoe de zaken gaan lopen.
En het liep mis. Op een avond vorige week toen de grote dieren al in de stal lagen te ronken en de kippen op stok waren gegaan, is één van de gansjes en onze grote haan aangevallen. Het gansje was gelijk dood en toen ik's ochtends de wei in kwam was het varken hem al aan het "recycleren". Ik was er helemaal niet goed van..
Onze haan liep nog rond, at en dronk, maar hij mankte hard en had pij n zijn vleugel. Hem heb ik vrij in de tuin gezet zodat de andere hanen hem nu niet extra zouden aanvallen. En toen maar aangekeken of hij zich zou herpakken of niet. Hoewel het in de eerste instantie wel goed leek te gaan, was dat waarschijnlijk gewoon ee opflakkering, want een aantal dagen later is hij gestorven.

(de dag dat hij hier aankwam)

En ik ben er het hart van in. Mijn mooie man. Hij was echt "mijn haan." Een stoere jersey giant (formaatje gigantisch) met zo een lief hartje. Hij volgde me overal, zat bij mijn voeten als ik in de tuin zat.
Ik mocht hem oppakken en aaien. Hij at uit mijn hand. Je had hem moeten horen kraaien in zijn gloriedagen... Een klankkast als geen ander. Ik was zo trots op hem.



Ons buurmannetje kwam altijd vertelen hoe mooi hij dat gekukeleku wel niet vond.
Toen werd onze stoere haan ziek vorig jaar. En dat kon ik niet hebben. Weken van antibiotica, dwangvoeren tot zijn kropje weer vol zat en drinken geven. Elke avond op hok zetten, 's ochtends hem weer op een mooi plekje zetten en hem dan iedere keer verzetten zodat hij lekker in de schaduw bleef.. En hij werd weer beter. Toch had hij schade opgelopen door de koorts denk ik. Hij heeft nooit meer gekraaid of zijn kippetjes achterna gezeten. Hij kon niet meer op stok zitten. Zijn evenwicht was helemaam om zeep en als hij schrok viel hij om en gooide zijn kop in zijn nek. En dan leek het net of hij onder en boven niet meer wist. Geschaad is hij eruit gekomen, maar hij leefde en was toch gelukkig in ons paradijsje (hoop ik dan). En nu heb ik hem alsnog moeten afgeven..


Lieve schat, het ga je goed in de kippenhemel. Zorg maar voor veel nakomelingetjes daar. Ik heb spijt dat ik geen zoontjes en dochtertjes van je heb rondlopen om je in hen terug te herkennen. Veel liefs xxx





3 opmerkingen:

  1. Ahww Lien, de natuur is hard en stom. Niks aan soms.. En helemaal als zo'n schatje van een karakteristieke haan prooi wordt... Een digitale knuffel van hier.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wat een naar verhaal zeg,sterkte hoor.

    (ps, ben je niet meer mijn volger)

    gr yvonne

    BeantwoordenVerwijderen