Pagina's

zaterdag 15 oktober 2011

Waar is Waldo?

Maar dan met schildpadden.
U herinnert zich misschien nog dat we in het voorjaar onze waterschildpadjes de vrijheid hadden gegeven in het oude zwembad in onze tuin? Wel, de tijd was stilaan daar om hun vrijheid weer in te vorderen. Het zwembad is namelijk niet diep genoeg voor hen om de erge vries te overleven. Dus nu mogen ze binnen overwinteren tot ze weer naar hun buitenverblijf kunnen.

Als u net als mij dacht dat het nog wel makkelijk zou zijn om een schildpad terug te vinden in een zwembad, bent u mis. Ik had netjes het water eruit gepompt en dacht dat ik ze dan wel over de blubber zou zien spartelen/lopen op zoek naar een schuilplaatsje. Had ik geweten dat een schildpad gewoon tussen de blubber bewegingloos op de bodem zou gaan liggen, had ik toch met pompen gewacht tot het weekend wanneer mijn man thuis was. Want dit is hoe het zwembad eruit zag zonder water:

Slik.....

Het begon me op dat moment te dagen dat ik ze hierin niet zomaar zou terugvinden. En ik kon ze toch niet in deze blubber zonder water laten zitten. And so began a race against the clock met mijn schuppeke en ne kruiwagen. Want ik moest en zou ze vinden voor het donker was.

Dus ik daalde af naar benee. En o wee.... 't was echt veel om weg te scheppen....


Metertje per metertje baande ik me een weg doorheen de bladeren, modder en ander natuurlijk vuils. In de hoop en (toen nog) overtuiging dat als ik een schep met vuil voorzichtig in een kruiwagen zou gooien, een eventueel verstopte schildpad wel zou gaan bewegen op de spade, of tenminste uit de hoop zou wriemelen. Er was genoeg gewriemel trouwens. Gekke torren, kikkers, ... die van voor mijn voeten of vanaf mijn schep wegsprongen. Maar ik had me mispakt. Een schilpad heeft bijzonder veel weg van een bewegingloze steen. Ik gok op een soort van missing link tussen leven en niet leven. En die laat zich niet opvallen.
Enfin, ik zal het verhaal kort houden voor de rest. Ik heb het hele zwembad leeggeschept. Daarbij kon ik onze Harold vinden die plots gewoon voor mijn voet zat stil te zitten. Dat gaf mij de moed om door te zetten. Alleen, toen was het zwembad leeg en geen Zjef te bespeuren. Ik was al aan het vloeken dat ik ooit het lumineuze idee had gehad ze "den buiten" te laten ontdekken.
In een laatste poging had ik dan toch maar mijn handschoenen aangetrokken en ben ik alle hopen vuil gaan ondersteboven keren. En mirakel! Ik vond een steen die just op ne schildpad geleek. En zowaar, de steen leefde!
Ziehier onze mormels. 'k Heb ze toch maar even afgewassen voor ik ze terug in hun bescheiden binnenvijverke zette...


The End

3 opmerkingen:

  1. ow iew ow zeg! ik leefde helemaal met je mee toen ik de foto's zag..... getsie zeg..... (wel grappig)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. zo he dat was een hele zoektocht,een lekker werkje ook,super beesten he.

    he hoe gaat het met jezelf??

    gr yvonne

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat is gewoon... een onmogelijk werk! En jij hebt het mogelijk gemaakt. Respect!

    BeantwoordenVerwijderen