Pagina's

vrijdag 18 november 2011

"Bas"



Een week of zes geleden kreeg ik een berichtje toegestuurd. Of ik een kitten kon opvangen. Hij zwierf al een paar weken rond op een plaats waar hij duidelijk niet thuishoorde. 's Nachts zaten er dronkelappen "van het café op de hoek" hem steeds achterna. Ze gooiden vanalles naar hem. Hij moest dus liefst zo snel mogelijk weg daar. Asiel was gebeld, maar er was geen plaats zodat ze hem zouden moeten laten inslapen (overigens ben ik wel blij dat ze zo eerlijk waren, want de meeste asielen vertellen je vaak niet als je met een nestje of een zwerfkat komt aanzetten wat er eventueel mee gaat gebeuren). Dan de gemeente gebeld en die hadden geen sterilisatiebeleid voor zwerfkatten en hanteerden ook de "inslaapmethode."
Zeg dan maar eens nee tegen een kat die anders zou worden afgemaakt. 'k Heb het eventjes verzwegen voor mijn man (tja, hij had net zijn bureau teruggekregen van de drie zwerfkittens en was zo blij dat hij zijn computer weer kon opstellen). Maar een dag later stond "hij" daar. Een heuse tijgerkater van ongeveer een jaar oud. Kitten kan je hem niet meer noemen. Lichtjes ondervoed, maar helemaal niet bang. Ik kan me ook niet voorstellen dat hij een echte zwerfkat is geweest. Hij is duidelijk mensen gewend.
De kater werd Bas genoemd. En een paar weken nadat hij bij ons kwam, was Bas plots weg. De hele bureau leeg... Het raam stond open en hij had de vliegenhor losgekregen en was ontsnapt. Mijn hart stond stil. Een zwerfkat zien we nooit meer terug, dacht ik. Terwijl ik naar binnenliep om dan maar snel een bakje met natvoer te zetten (in de hoop dat hij terug zou komen en dankzij het voer dat steeds klaar zou staan, hij toch nog ons huis als zijn thuis zou beschouwen), zie ik hem in het perkje voor het huis lopen. Ik ren naar de garage om snel voer te pakken. En terwijl ik daar sta, hoor ik het kattenluikje klepperen. Staat meneer doodvrolijk achter me! Ik doe de deur open naar binnen en hij volgt me gezellig. Ik geef hem te eten... En sindsdien is hij niet meer buiten te krijgen.

Meneer heeft zich ontpopt tot de allerliefste kater ooit. Hij is echt ongelooflijk tam. Je krijgt hem bijna niet van je schoot af, laat staan naar buiten gegooid :-p Een ongelooflijke schat... Naar onze Joep (een oudere kater) en ons kattineke Pip(de overblijver van de drie zwerfkittens) is hij helemaal niet agressief. Zelfs naar Ella doet hij niks. En Ella is gek op poezen! Ze achtervolgt ze doorheen het hele huis en besluipt hen als ze liggen te slapen. Geloof het of niet, maar haar eerste woord is "aai." En daarbij aait ze dan ook daadwerkelijk de kat die ze heeft gevonden. En aaien is een groot woord, want kloppen trekt er ook erg op soms. En Bas doet niks.... Ongelooflijk! Misschien is het omdat ze een wederzijds verbond hebben opgesteld. In ruil voor zijn verdraagzaamheid, mag Bas onderaan Ella's eetstoel zitten bij de maaltijden. Erg slim, want Ella's eten belandt vaker op de grond, dan in haar mond. Boterhammen en koekjes vindt ze niks, dus die probeert ze zelfs in de katten hun mond te proppen als we niet kijken. (Um ja, hygiënisch soms bij ons thuis...maar serieus, het is niet zo erg als het nu klinkt.)


Maar kom, Bas is dus geweldig. En wederom... Zo een geweldige kat, durf ik eigenlijk niet houden hier. Zwervers die anders worden ingeslapen en hier toch nog een kans krijgen op een mooi leven, vind ik prachtig. Maar belachelijk tamme katten die misschien ooit vergif zouden eten dat door de jagers is achtergelaten en dan verdwijnen... Die mogen toch wel een nog betere kans krijgen, niet?

Kent u iemand die een kat zoekt, herinner dan alstublieft die persoon even aan al de vergeten zielen in de asielen (of in een specifieker geval: aan deze gigantische schat)...

6 opmerkingen:

  1. geweldig,jij heb echt het hart op de goeie plaats zitten als je zo,n schatje in huis neemt,echt een mooie kat ook en je ziet gewoon dat het echt een lieverd is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wat een mooi verhaal! Inderdaad, als ik er een kat bij zou nemen (denk dat mijn gestoorde kat Sjefke dat niet leuk zou vinden) zou ik er een uit het asiel nemen...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldig!!! super.. Weer een kat tevreden. Als je weer eens zo iets tegen komt en je hebt er geen plaatje voor kun je ook contact op nemen met onze stichting. www.hulpvoordieren.nl
    Liefs Angela

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een mooie kater! En Emily haar eerste woordje is ook : aai! Haha! Wij hebben een zwarte kater Sox.
    Lief van je dat Bas bij jou mag wonen!
    Groetjes Judith

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ik ben niet zo'n kattenmens, maar het is wel een mooie! Fijn dat je hem gered hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oooow! Ik wil zooo graag ook een kat! Wij hadden vroeger ook zo een schat! Ik ben er echt helemaal weg van! Maar... mijn man wil niet... (en ik ben er eigenlijk ook een beetje allergisch voor hoewel ik er nooit iets van merk als ik bij een kat ben). Geniet van jullie Bas!

    BeantwoordenVerwijderen