Pagina's

maandag 27 februari 2012

Pauze

Niet letterlijk van bloggen trouwens. Maar het kwartje is gevallen. Fysiek ging het al even niet zo lekker. Al  een dikke twee maand heb ik last van rug en bekken. Niks erg... gaat na de bevalling wel weer over.  Maar wel een gigantische obstakel in mijn dagelijkse leven. Niet bukken, niet heffen, geen draaibewegingen maken... veel mensen zullen dit wel herkennen. Toen ik zwanger was van Ella had ik hetzelfde voor. Alleen, toen had ik dus geen kleine peuter in huis die ik de hele dag in/af/op dingen moest heffen. En hoewel het heel lang leek te duren eer alles verergerde (bij Ella lag ik al vele eerder vele platter ;-) ), heeft alles me ingehaald.
De pijn en stijfheid slopen er stilaan steeds verder in. En hoewel ik al heel lang heel panisch was over de dag dat ik "niks" meer zou kunnen en niet meer voor goed voor Ella zou kunnen zorgen, hoopte ik dat die misschien toch niet zou komen.
Ik ga al een maandje naar de osteopaat. Ondertussen is mijn bekken weer redelijk in evenwicht. Maar dat neemt de uitstulping tussen mijn wervels niet weg (waar nu ik zwanger ben, niks aan te doen valt) en natuurlijk de bekkenpijn(instabiliteit) zal ook de eerste twee maand niet verdwijnen. Al weken dat ik niet in en uit zetels/bed raak, niet raak opgestart als ik begin te wandelen. Pijn bij elke stap of beweging(als ik die al gemaakt krijg doordat alles vast zit). En dan een uk die aan je hand staat te trekken omdat ze toertjes doorheen het huis wil lopen. Ja dochter-lief liep. Eén dag! En nu al twee weken niet meer, hahahaha. Maar goed, ik kon dus niet eens meer stappen (linkervoet kreeg ik niet meer voor de rechter geplaatst, rechter niet meer voor de linker en ik kon mijn voeten zelfs geen twee centimeter van de vloer heffen) en nog dacht ik dat ik me er door zou slepen.
En toen kwamen de kwaaltjes terug. Niks ergs en niks pijnlijk, gewoon vervelend. Maar net genoeg om 's avonds niet meer in slaap te raken. Brandend maagzuur, pijnlijke spataders(tja krijg mijn steunkousen met geen mogelijkheid meer aan nu), avondmisselijkheid, rusteloze benen en een actieve baby in de buik, ... De geneugten van het zwanger zijn. Alleen waar het een aantal weken terug nog "gewoon maar" tot half twee of zo duurde eer ik sliep, lijk ik nu al twee à drie keer in de week gewoon hele nachten tot 's ochtends niet in slaap te vallen. Heb afgelopen week twee keer de nacht doorgedaan en in de nachten dat ik wel goed slaap, zitten om eerlijk te zijn, ook niet veel uurtjes. En met de sluipende vermoeidheid en verergerende pijn, nemen natuurlijk ook de harde buiken toe(die ik fijngenoeg door de bekkenpijn vaak niet voel), wat weer mijn rug nog pijnlijker maakt, ... Een aantal keren mooi "van mijnen sus gedraaid."  En nog dacht ik dat ik het nog wel even zou trekken.
Nuja, van het weekend waren mijn schoonouders op bezoek. Op sterk aandringen van manlief heb ik eens "geen klop" gedaan. Oftewel exact gedaan wat ik dus al een aantal maanden hoorde te doen. Mijn schoonouders zorgden voor Ella, manlief deed het huishouden en ik deed niks buiten letten op mijn rug en rusten. Maar weer deed ik de nacht door en lukte het niet om overdag dan wel een dutje te doen. En de pijn is natuurlijk niet miraculeus verdwenen. Dus gisterenavond met pijn in het hart besloten dat Ella maar even een paar daagjes op vakantie mocht met oma en opa... Ze is mee met haar grootouders naar Nederland vertrokken zodat ik in een zetel kan liggen, dutten, dommelen, en voorzichtig wandelen om niet te stijf te raken.
Ik heb gebleten... Ik voelde me gefaald nu de dag daar was dat ik Ella uit handen moest geven. En wat is het huis leeg... Van het moment dat ze wegreden, wist ik ook niet meer wat doen in huis. Nergens een fles die nog even moet afgewassen worden, niet denken aan wat te koken want "Ella moet op tijd eten," geen uk die wil wandelen of aandacht wil en niet gaan slapen omdat de kleine slaapt en ik van de uurtjes moet gebruik maken... Wat leef je onbewust toch helemaal naar het ritme van zo een kind. Alles wat je doet lijkt nu wel in functie van dat kleintje (zei de huisvrouw zonder babysit ;-) )
Enfin, ik heb er een nachtje over geslapen ondertussen (heerlijk geslapen, maar wel weer lekker kort) en ik zie het weer allemaal even beter in perspectief. Ella is heerlijk op vakantie. Mijn schoonouders zijn ook superblij! En ik kan eindelijk eens rusten. En ... over een dikke twee maand heb ik een tweede prachtige dochter in mijn armen en is dit alles al lang vergeten.

Genoeg gezeurd nu ;-)

3 opmerkingen:

  1. Geniet van je rust en pauze en idd straks kan je lekker genieten van je 2e kindje en je gezin.

    Groetjes wendy

    BeantwoordenVerwijderen
  2. je moet zeker niet denken dat je faalt, als je even je dochtertje op vakantie laat gaan bij oma en opa,
    zij zullen er alle drie ook wel dolgelukkig mee zijn om even tijd met mekaar te spenderen.
    geniet jij nu maar goed van je rust, zodat je straks op en top verder kan gaan en
    100% van je 2 kindjes tegelijk kan genieten

    Grtjs

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ahwww Lien! Krijg ik toch eventjes kippenvel en iets vochtigere oogjes! Ella zal tot op het bot verwend worden en jij doet alles behalve falen. Pak je rust goed. Dikke knuffel. En nog " eventjes" dan....

    BeantwoordenVerwijderen