Pagina's

dinsdag 13 maart 2012

bah - weer een hoop geklaag, sorry ;-)

Na een druk en zwaar weekend in Nederland, ben ik weer thuis. En is Ella weer daar gebleven tot morgenavond. Heel fijn, kan ik weer wat rusten. Al lijkt mijn lichaam daar niet aan mee te willen doen. Heb weer heel veel pijn in rug en bekken en vind maar geen houding om te zitten of liggen. Dus dan maar rondwandelen waarbij ik voel dat ik mijn heup aan het overbelasten ben. En 's nachts heel fijn niet slapen. Het gemiddelde gaat omhoog naar één nacht op twee. Lig ik op bed, krijg ik last van rusteloze benen, krampen in de kuiten, spataders, de napijnen van mijn bekken, en een nieuwe favoriet: het brandend maagzuur waarvan ik keelpijn krijg. Slaap nu dus zo verticaal mogelijk, wat mijn rug en benen weer geen goed doet. Want ja, moest net met mijn benen omhoog slapen daarvoor. En ondertussen stressen want ik MOET uitgerust raken deze drie daagjes, want daarna is het weer gedaan tot eind maart eer er weer eens babysit is. En dan die pijnlijke harde buiken constant. Wat een geklaag... ik zou zo blij moeten zijn en mezelf zo gelukkig moeten prijzen met deze zwangerschap! Ik had het nooit kunnen dromen dat we (zo gauw) nog een kindje zouden mogen verwelkomen. Maar wat een lijdensweg is het geworden zo. En dan heb ik nog niet eens wat ernstig aan de hand. Met de baby is alles prima in orde, dus dat kan niet mooier! Wat die vermoeidheid en constante pijn allemaal doen met je... Je ziet gewoon niet meer het goede na een tijd. Ik ben aan het aftellen... Ik geniet er helemaal niet meer van. En daar voel ik me best schuldig over. Ik ben moe, mijn lichaam is op. En dat kindje moet nog zo lang binnenblijven. Ik ben bang dat ik helemaal kapot ga zijn tegen dat de uk eindelijk in de wereld komt. Met Ella heb ik al helemaal geen idee hoe ik tot het einde moet raken. Ik weet het gewoon niet meer, kan blijven huilen. Ik hoop dat ik tegen morgenavond wat uitgerust raak. Dan zie ik het allemaal wel weer rooskleuriger hoor. Wat slaap en even geen pijn doen wonderen.
Even niks creatiefs om te tonen dus. Ideeën genoeg, materiaal ligt klaar, maar de zin is helemaal weg. En het over een tafel buigen met patroon tekenen en stof knippen is vrij pijnlijk en kan dat natuurlijk niet echt maken tegenover mijn lieve schoonouders die mij zo hard de rust gunnen deze daagjes.

5 opmerkingen:

  1. geen geklaag hoor lien, ik voel zoo met je mee,ik weet zo wat je nu door maakt,he helpen krukken niet voor het lopen?die heb ik ook gebruikt dan belast je je bekkens niet zo erg,probeer het maar eens,heel heel ,heel veel sterkte,hou vol meid.

    gr yvonne

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zwanger zijn is niet altijd leuk! Het is zo balen als je wel wilt maar door pijn en vermoeidheid lijkt niets te lukken! Probeer echt rustig aan te doen! Het komt wel weer! Leg je er bij neer dat je je moe voelt/bent, scheelt weer energie en probeer de nadruk te leggen op wat je nog wel kan:) heel veel sterkte gewenst! Groetjes Judith

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel veel sterkt meid! Ik denk aan je!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik leef helemaal met je mee... letterlijk én figuurlijk ... we moeten ons erdoor slaan...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. lieve Lien, wat naar dit! Ik wens je alle beterschap en sterkte, sla je er doorheen meis, het is het waard! xx

    BeantwoordenVerwijderen